[Review] Europa Europa! – Faysal Mroueh at Thkio Ppalies, Nicosia

Read this article in Greek

Cypriot-born, Amsterdam-based visual artist Faysal Mroueh (b.1987) presents a solo exhibition titled “Europa Europa!” at Thkio Ppalies Artist-Led Project Space in Nicosia. During his two-month investigation at Thkio Ppalies, Mroueh gave shape to the latest chapter of his fictional universe-in-progress, which intertwines sci-fi notions of exoplanetal human colonisation, online chat-room roleplaying and dystopian scenarios of emotional vulnerability. Named after Jupiter’s sixth-closest moon, Mroueh’s “Europa” is also “Utopa” —an imaginary body that orbits the darker side of human potential and which, once landed upon, frustratingly reveals its failure to escape entropy, loneliness and decay.

Entering the gallery space, a bright yellow sculpture in the far end draws you to cross the entire room; to the right, screenshots of videochat sessions, some empty, some with figures concealing their face in the dark. To the left, a four-meter-high wooden construction and a room-within-a-room where videos are projected, complete the layout. On closer inspection, the yellow papier-mâché sculpture reveals itself to be a crashed two-seater spaceship, outside of which an insect-like creature lies, its body made of orange fabric, plastic bags and spilled green paint. On the wall next to it, diagrams of a maze with a circular chamber in its middle (a “parody of a prison complex” as Mroueh explains) could have been based on the labyrinthine floor plan of an exotic mausoleum from Turok: Dinosaur Hunter or Tomb Raider. On the same wall, a text titled “Idea for a Sculpture” describes how a rectangular room can be divided into two squares, then one of the squares is divided into two rectangles and so on ad infinitum. The text reads as follows:

faysal-mroueh-idea-for-a-sculpture

We then realise that the entire exhibition is an execution of this idea, a series of rooms that mitose down to their halves, like a spiral that uncoils and disappears into its own centre. This is an infinite process that would take an infinity machine to complete; but for us walking around the exhibition and trying to reach the centre of the spiral, this infinite space is unreachable. We cannot complete an infinite task as long as we’re human, and the mysterious space traveller in Mroueh’s text is “gripped by fear” at the thought.

Pretty much like a Chat Roulette scene, the two characters have their faces covered, and they engage in roleplay as they share fragmentary stories of an imaginary future when Io (one of Jupiter’s other moons) has been colonised by humans.

Inside the enclosed room, a pair of video projections show two figures chatting online. The two videos are from “Chatroom Io”, a concept that was developed during Mroueh’s previous residency at Cemeti Art House in Yogyakarta, Indonesia in spring 2016. The videos let us observe the two users as if we’re watching them through their computer’s camera: pretty much like a Chat Roulette scene, the two characters have their faces covered, and they engage in roleplay as they share fragmentary stories of an imaginary future when Io (one of Jupiter’s other moons) has been colonised by humans. On the left, a person dressed as a cat tells the story of a sick woman visiting a cancer treatment wing at a hospital in Beirut. On the other screen, a different person donning a white crocodile mask, is introduced as a white crocodile deity that “eats the dead.”

This is the photo finish of a lap that’s not final, and the crossing of a finishing line that is thousands of kilometres thick.

Apparently a direct reference to Ammut (the Egyptian demon that devoured the hearts of those not fitting to pass on into the afterlife), the albino crocodile character is but one of the many that populate Mroueh’s unravelling saga, and glimpses of whom we catch in the A4 inkjet prints pasted in tidy grid formations around the gallery walls. With these video captures, the flickering screen freezes into print, breaking the moving illusion of shared chat-time down into still frames. This is the photo finish of a lap that’s not final, and the crossing of a finishing line that is thousands of kilometres thick —the line that separates Earth and Europa, or even me and the other person. What makes this exhibition so uncanny and dark is probably that particular sense of uneasiness that so many science-fiction thrillers (from Alien to 2001: A Space Odyssey) share: no matter how far in the universe you try to escape to, your humanness and all the dangers it gives birth to are inescapable. And if for Hannah Arendt to he human means to be an Earthling, what sort of neohumans are those on Mroueh’s Europa, and what unprecedented kinds of evil are they capable of?

faysal-mroueh-parody-o-a-prison

Useful Links:
Official Website of Thkio Ppalies Artist-Led Project Space
Europa Europa! Facebook event

*

Γεννημένος στην Κύπρο και εγκατεστημένος στο Άμστερνταμ, ο εικαστικός Faysal Mroueh (γεν. 1987) παρουσιάζει μια ατομική έκθεση με τίτλο “Europa Europa!” στον χώρο του Θκιό Ππαλιές (Thkio Ppalies Artist-Led Project Space) στη Λευκωσία. Κατά τη διάρκεια της δίμηνης έρευνάς του στο Θκιό Ππαλιές, ο Faysal Mroueh έδωσε μορφή στο καινούριο κεφάλαιο του φανταστικού του κόσμου-εν-εξελίξει, όπου πλέκονται ιδέες επιστημονικής φαντασίας περί εξωπλανητικής ανθρώπινης αποίκησης, διαδικτυακά παιχνίδια ρόλων απο chat rooms και δυστοπικά σενάρια συναισθηματικής ευπάθειας. Δανειζόμενη το όνομά της απο τον έκτο πλησιέστερο στον Δία δορυφόρο, η Europa του Faysal Mroueh είναι ταυτόχρονα και μια Utopa: ένα φανταστικό σώμα που βρίσκεται σε τροχιά γύρω απο την σκοτεινότερη πλευρά των δυνατοτήτων του ανθρώπου και το οποίο, μόλις το φτάσει κανείς, αποκαλύπτει εκνευριστικά την αποτυχία του να ξεφύγει απο την εντροπία, τη μοναξιά και τη φθορά.

faysal-mroueh-europa-europa-installation-2-sm

Απο κοντά, το κίτρινο γλυπτό φτιαγμένο απο χαρτοπολτό αποδεικνύεται οτι είναι ένα διθέσιο διαστημόπλοιο που έχει συντριβεί, και έξω απο το οποίο κείτεται ένα εντομοειδές πλάσμα.

Με την είσοδό μας στον εκθεσιακό χώρο, ένα γλυπτό σε ζωηρό κίτρινο χρώμα στο βάθος μας έλκει να διασχίσουμε το δωμάτιο. Στα δεξιά, στιγμιότυπα απο οθόνες υπολογιστή που δείχνουν συνομιλίες με βίντεο: κάποια απο αυτά είναι άδεια (σε αναμονή), άλλα με ανθρώπους που αποκρύπτουν την ταυτότητά τους στο σκοτάδι. Στα αριστερά μας, μια ξύλινη κατασκευή ύψους 4 μέτρων και ένα ξεχωριστό δωμάτιο όπου προβάλλονται βίντεο, συμπληρώνουν το όλο σκηνικό. Απο κοντά, το κίτρινο γλυπτό φτιαγμένο απο χαρτοπολτό αποδεικνύεται οτι είναι ένα διθέσιο διαστημόπλοιο που έχει συντριβεί, και έξω απο το οποίο κείτεται ένα εντομοειδές πλάσμα, που το σώμα του είναι φτιαγμένο απο πορτοκαλί ύφασμα, πλαστικές σακούλες και χυμένη πράσινη μπογιά. Στον τοίχο δίπλα του, τα αναρτημένα διαγράμματα ενός λαβυρίνθου με ένα στρογγυλό θάλαμο στη μέση (μια “παρωδία φυλακής” όπως εξηγεί ο Mroueh) θα μπορούσαν να είναι βασισμένα πάνω στους χάρτες κάποιου εξωτικού μαυσωλείου απο το Turok ή το Tomb Raider. Πάνω στον ίδιο τοίχο, ένα κείμενο με τίτλο “Idea for a Sculpture” περιγράφει πως ένα ορθογώνιο δωμάτιο μπορεί να διαιρεθεί σε δύο τετράγωνα, μετά ένα απο τα τετράγωνα σε δύο ορθογώνια και ούτω καθ’εξής επ’ άπειρον. Το κείμενο έχει ως εξής:

faysal-mroueh-idea-for-a-sculpture

Μόνο τότε αντιλαμβανόμαστε ότι ολόκληρη η έκθεση είναι μια εκτέλεση αυτής της ιδέας, μια σειρά απο δωμάτια που διαιρούνται σαν απο μίτωση σε μισά, και δημιουργούν μια σπείρα που ξετυλίγεται και εξαφανίζεται μέσα στο ίδιο της το κέντρο. Αυτή δεν είναι παρά μια άπειρη διεργασία, η οποία θα μπορούσε να ολοκληρωθεί μόνο απο μια “μηχανή απείρου” (infinity machine)· αλλά για μας που περπατάμε μέσα στην έκθεση και προσπαθούμε να φτάσουμε το κέντρο αυτής της σπείρας, ο άπειρος χώρος που δημιουργεί είναι άφταστος. Όσο είμαστε άνθρωποι, δεν μπορούμε να συμπληρώσουμε ένα άπειρο έργο, και ο μυστηριώδης ταξιδιώτης του διαστήματος στο κείμενο του Mroueh είναι τρομοκρατημένος με την ιδέα και μόνο της αδυναμίας του.

Όπως μια συνηθισμένη ανταλλαγή στο Chat Roulette, έτσι και οι δυο χαρακτήρες έχουν τα πρόσωπά τους καλυμμένα, και επιδίδονται σε παιχνίδι ρόλων καθώς μοιράζονται με μας αποσπασματικές ιστορίες απο ένα φανταστικό μέλλον.

Μέσα στο απομονωμένο δωμάτιο της έκθεσης, ένα ζευγάρι βιντεοπροβολών δείχνουν δύο φιγούρες που συνομιλούν διαδικτυακά. Τα δύο βίντεο είναι απο το “Chatroom Io”, ένα πρότζεκτ που διαμορφώθηκε κατά το προηγούμενο residency του Mroueh στο Cemeti Art House στην Γιογκιακάρτα της Ινδονησίας την άνοιξη του 2016. Τα βίντεο μας επιτρέπουν να παρακολουθήσουμε τους δυο χρήστες σαν να τους βλέπουμε μέσα απο την κάμερα του υπολογιστή τους: όπως μια συνηθισμένη ανταλλαγή στο Chat Roulette, έτσι και οι δυο χαρακτήρες έχουν τα πρόσωπά τους καλυμμένα, και επιδίδονται σε παιχνίδι ρόλων καθώς μοιράζονται με μας αποσπασματικές ιστορίες απο ένα φανταστικό μέλλον, όταν η Ιώ (ένα άλλο φεγγάρι του Δία) έχει αποικηθεί απο ανθρώπους. Η προβολή στα αριστερά δείχνει ένα άτομο ντυμένο σαν γάτα που αφηγείται την ιστορία μιας άρρωστης γυναίκας που επισκέπτεται ένα κεντρο καρκινοθεραπείας σε ένα νοσοκομείο της Βηρυτού. Στην άλλο προβολή, ένα άλλο άτομο που φοράει μια μάσκα λευκού κροκόδειλου, μας συστήνεται ως μια λευκή κροκοδειλίσια θεότητα που “τρώει τους νεκρούς.”

faysal-mroueh-europa-europa-installation-3-sm

Αυτές οι εικόνες είναι το φωτο-φίνις ενός γύρου που δεν είναι ποτέ ο τελικός, και το πέρασμα μιας γραμμής τερματισμού που είναι χιλιάδες χιλιόμετρα φαρδιά.

Προφανώς μια άμεση αναφορά στην Άμμουτ (τον Αιγυπτιακό θηλυκό δαίμονα που καταβρόχθιζε τις καρδιές όσων δεν ήταν κατάλληλοι να περάσουν στην μετά θάνατον ζωή), ο αλμπίνος αυτός κροκόδειλος δεν είναι παρά ένας απο τους πολλούς χαρακτήρες που κατοικούν τον εκτυλισσόμενο μύθο που γνέθει ο Mroueh,  και στιγμιότυπα απο τους οποίους μπορούμε να δούμε στις εκτυπώσεις σε μέγεθος Α4 με μελάνι που βρίσκονται επικολλημένες σε τακτικές σειρές και στήλες πάνω στους τοίχους του χώρου. Με αυτά τα τυπωμένα στιγμιότυπα απο βίντεο, η τρεμάμενη οθόνη του υπολογιστή παγώνει στο χαρτί, κατακερματίζοντας έτσι σε στοπ-καρέ την κινούμενη ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος της διαδικτυακής συνομιλίας είναι κοινός για τα δύο πρόσωπα. Αυτές οι εικόνες είναι το φωτο-φίνις ενός γύρου που δεν είναι ποτέ ο τελικός, και το πέρασμα μιας γραμμής τερματισμού που είναι χιλιάδες χιλιόμετρα φαρδιά: η γραμμή που χωρίζει τη Γη απο την Ευρώπη, ή εμένα απο τον διπλανό μου. Αυτό που κάνει αυτή την έκθεση τόσο μυστηριώδη και σκοτεινή είναι μάλλον αυτή η συγκεκριμμένη αίσθηση ανησυχίας που χαρακτηρίζει πολλές ταινίες θρίλες επιστημονικής φαντασίας (όπως το Alien ή το 2001: A Space Odyssey): όσο μακριά μέσα στο σύμπαν κι αν προσπαθήσεις να ξεφύγεις, η ανθρώπινή σου υπόσταση και όλοι οι κίνδυνοι που γεννά είναι αναπόφευκτοι. Αλλά αν για την Χάνα Αρέντ το να είσαι άνθρωπος σημαίνει το να είσαι κάτοικος της Γης, τι είδους νεο-άνθρωποι κατοικούν την Ευρώπη του Faysal Mroueh, και τι πρωτοφανή είδη κακού είναι ικανοί να πράξουν;

faysal-mroueh-drawing-of-space-europa-europa

Image Captions

1. Faysal Mroueh, Europa Europa! installation shot at Thkio Ppalies Artist-Led Project Space. Photo by Kiriakos Spirou.
2. and 6. Faysal Mroueh, 
Idea for a Sculpture. Screenshot of text file. Courtesy the artist.
3. Faysal Mroueh, 
Parody of a Prison. Drawing. Courtesy the artist.
4. and 
5. Faysal Mroueh, Europa Europa! installation shot at Thkio Ppalies Artist-Led Project Space. Photo by Kiriakos Spirou.
7. Faysal Mroueh, drawing for the exhibition layout at Thkio Ppalies, 2016. Courtesy the artist. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s